Aleksandra Korotecka /malarstwo olejne/

Ukończyłam Grafikę Artystyczną na Wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych.  Po obronie Dyplomu pracowałam w swoim pierwszym, wyuczonym, we wrocławskim Liceum Sztuk Plastycznych, zawodzie, jako dekoratorka.

Po kilku latach pracy dekoratora rozpoczęłam nowy etap w swojej twórczości, jako malarka. W pierwszym okresie moje malarstwo było bardzo dekoracyjne. Umiłowanie do szczegółów, detali to cechy charakterystyczne dla obrazów z tamtego czasu. Prace cechował uniwersalizm - wieloczęściowe obrazy można było komponować na wieloraki sposób: w pionie, poziomie czy w pierwotnym układzie, który najczęściej miał formę zbliżoną do kwadratu. Ten pomysł, na indywidualne komponowanie obrazu na ścianie własnego wnętrza,  wynikał z z moich doświadczeń w dziedzinie dekoracji wnętrz. Przykłady tych prac można znaleźć w kategoriach 'tryptyki', 'wieloczęściowe obrazy'.

W obrazach z tamtego okresu, dostrzec można fascynację ornamentyką, w szczególności celtycką. W bliskim obcowaniu z obrazami, ma się wrażenie, że ogląda się grafikę. Ta tęsknota za szczegółowością warsztatu graficznego była bardzo mocno wyczuwalna niemal w każdym obrazie z tamtego czasu, a wynikała z moich doświadczeń w dziedzinie grafiki artystycznej. W obrazach zestawiałam elementy graficzne, głębokie faktury malarskie , syntetycznie ujęte rośliny.

W kolejnym okresie, w mojej twórczości szczegóły,  graficzność, bogate detale, ustąpiły miejsca malarskości. Zaczęły fascynować mnie przestrzeń i światło. Można powiedzieć, że przemianie uległam ja, sama - z artysty grafika w artystę malarza.

Obecnie tworzę i mieszkam w kraju  Saary, w miejscu gdzie stykają się cztery kultury i cztery języki: Luksemburczyków, Niemców, Saarlandczyków i Francuzów.

Małgorzata Adriana Grzebyta  /witraż, mozaika/

Jestem absolwentką Studiów Podyplomowych ‘Dyscypliny Plastyczne w Architekturze’, które z wyróżnieniem ukończyłam na Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. W 2006 roku uzyskałam dyplom w jedynej w Polsce pracowni projektowania witrażu.

Obecnie projektuję i wykonuję witraże oraz mozaiki ze szkła, gdyż jest to moją pasją.

W pracach chcę ukazać swoją fascynację dla sztuki zdobniczej, malarstwa oraz natury. Inspiracje te przeobrażają moje projekty w dekoracyjne, barwne i zarazem swobodne realizacje. Pracując ze szkłem próbuję wydobyć oraz pokazać jego niezwykłe i różnorodne właściwości jak na przykład świetlistość, faktura a nade wszystko walory malarskie.  Kiedy projektuję i realizuję własne projekty wykorzystuję zdobyte umiejętności w zakresie rzemiosła ale również angażuję przy tym swoje emocje i myśli jako twórca. Moje prace mają więc zwykle osobisty charakter i wyrażają autentyczne przeżycia widziane przez pryzmat ważnych dla mnie idei.

Przedstawię teraz techniki, w których tworzę.

Witraż to szkło połączone listwami z ołowiu lub taśmą z miedzi. Szkło używane w witrażach może być bezbarwne, kolorowe lub ręcznie malowane a następnie wypalane w piecu.

Jak powstaje witraż? Do projektu witrażu wykonuje się szablony z kartonu, według których starannie wycinane jest szkło. Wycięte fragmenty są następnie szlifowane i kolejno łączone w ołowiane listwy. W następnym etapie witraż kituje się, lutuje a listwy ołowiu bądź miedzi pokrywa cyną. Czasem można całość wykończyć patyną. Czas wykonania witrażu zależy od wielkości projektu i stopnia jego skomplikowania. O cenie również decydują oba te elementy, ale także rodzaj użytego szkła oraz wartość artystyczna projektu i realizacji.

Mozaika ze szkła to rodzaj kolażu, czyli technika naklejania kawałków szkła na szkle.

Jak powstaje mozaika? Kiedy projekt jest przygotowany, zakupujemy odpowiednie szkło. Jest ono łamane lub wycinane według szablonów po czym układane na rysunku projektu. Stopniowe zapełnianie powierzchni rysunku przypomina układanie elementów puzzle. Ten etap pracy nad mozaiką jest zwykle bardzo czasochłonny, wymaga skupienia i podejmowania spontanicznych decyzji. Kawałeczki szkła są nanoszone obok siebie intuicyjnie w sposób, by pasowały do już powstałej części. Zanim pole projektu zapełni się całkowicie niekiedy poszczególne fragmenty układanki ulegają modyfikacjom. Dzieje się tak aby uzyskać bardziej satysfakcjonujący efekt kolorystyczny i kompozycyjny całości. Uzyskanie takiego efektu nawet w przypadku mozaiki niewielkich rozmiarów może z tego powodu zająć od paru do kilku dni. Po zapełnieniu całego pola ostre i nierówne krawędzie większych elementów szkła są szlifowane na brzegach aby zapewnić bezpieczeństwo dalszej pracy i ostatecznego użytkowania przedmiotu. Wreszcie całość mocuje się do podłoża (również ze szkła) za pomocą profesjonalnego kleju. Schnięcie trwa około doby. Ponieważ mozaika składa się zwykle z bardzo wielu małych elementów, nazajutrz należy dokleić lub wzmocnić poszczególne kawałki tam, gdzie zachodzi taka potrzeba. Po upłynięciu kolejnej doby i upewnieniu się, że wszystkie fragmenty są już trwale przymocowane - czas na fugowanie. Wybieramy więc odpowiedni kolor fugi i po jej przygotowaniu dokładnie wypełniamy przestrzeń pomiędzy wszystkimi kawałkami szkła.   Czekamy do wyschnięcia oraz scementowania i ostatecznie czyścimy mozaikę. Teraz praca jest zakończona i gotowa cieszyć oko w docelowym miejscu.